Творчасьць, мастацтва, самадзейнасьць....

ПАДЗЕНЬНЕ СЬВІРГУЛЯ

Вандроўнік шэры, уладар нябёс,
Князь Усіх Вятроў - і гэта Волі лёс!
Гуляў са Шквалам у даганялкі Ты,
Аднымі былі вы сябрамі назаўжды.

У хмарах навальнічных - Твой палац.
Імём Тваім там называлі пляц.
І толькі Дождж быў ворагам Тваім,
Але Ты быў вышэй, Ты існаваў над ім.

З Табою гойсалі вякамі ўсе Вятры,
Гадамі жыў Ты шэрых хмарак унутры.
Зь зямлі сьмяяўся, нібы зь мелкаты,
Бо неба было мала там, дзе лётаў Ты.

Але аднойчы трапіў Ты ў дождж.
І лётаць крылам няўдалося больш.
Ты падаў уніз, у зялёныя палі,
Ты падаў так, як зьнічка да зямлі.

Ты ў бойку з прыцягненнем увайшоў,
І ў першыню няўдачу Ты знайшоў.
Ты ж быў бяз крылаў, бо яны ў вадзе.
І Ты спужаўся… мабыць быць бядзе.

“Зямля навокал, колькі тут зямлі!
Чаму хадзіць ад нараджэньня не змаглі!?”-
Так думаў Ты, калі ляцеў уніз.
І вось… удар. Ты ў хмызьняку павіс.

Навокал боль і цемра, і хмызьняк.
Няма Вятроў, і дзьме толькі скразьняк.
Хоць дождж ужо ня льецца, не ідзе,
Ня бачна сонца і вакол усё ў вадзе.

Ты без прытомнасьці, бяз подыху зусім,
Так Ты ляжаў ля дзесяці гадзін,
Цябе абуджвае далёкі чыйсьці крык,
І болем коліць ён нібыта востры штык.

“Няўжо ж вячэра ёсьць да маяго стала?
Шукаў яе, а вось сама прыйшла!” –
Паскудны голас чуўся з хмызьняку,
Належыў ён старому пацуку.

“Я не прыйшоў, а прыляцеў зь нябёс” –
Ты адказаў. І гэта волі лёс.
Пацук зьдзівіўся, падышоў бліжэй,
Пачаў сьмяяцца і крычаць грамчэй.

“О, як пашчэньціла на старасьці гадоў!
Вячэраць буду я Князём Усіх Вятроў.
Вось гэта цуд, бо я стары жабрак,
Жыву ў глебе і існую так…

Жабрак вячэрае нябесным каралём!
Набіці пуза шэрым сьвіргулём!” –
крычаў пацук , скакаўшы над Табой,
Ну вось, на жаль, амаль і ўсё, герой.

Такі канец, о, Уладар нябёс.
Сьмерць на зямлі – такі Твой сумны лёс.
Апошні раз Ты галаву падняў,
І сьмерць сваю, нібы герой прыняў.

Цяпер у небе будзеш лётаць Ты заўжды,
З Табою Вецер і чароўныя дажджы.
Упасьць ня зможаш з тых нябёс, павер,
Хоць і сумуеш аб жыцьці зямным цяпер.

ліпень 2009